ćwiczenia literackie
Amazonka cieszyła się galopem oraz wiatrem pieszczącym jej twarz i rozwiewającym włosy. Jej rączy koń też wyglądał na zadowolonego. Mijali właśnie kolejną łąkę, gdy koń zaczął zwalniać. Po chwili stanął i przekręcił głowę, żeby spojrzeć na amazonkę. Kobieta zrozumiała przekaz. Zsiadła, wyjęła przygotowany wcześniej obrok i nakarmiła konia. Potem zjadła swoje śniadanie. Trochę odpoczęli i ruszyli w dalszą drogę. Znowu cieszyli się wiatrem i galopem.
Autor: Ewa Damentka
Amazonka cieszyła się galopem oraz wiatrem pieszczącym jej twarz i rozwiewającym włosy. Jej rączy koń też wyglądał na zadowolonego. Mijali właśnie kolejną łąkę, gdy usłyszeli szmer strumyka. Zwolnili, potem stanęli i z daleka przyglądali się strumykowi. Mieli rację, ostrożność popłaciła. Strumyk szemrał głośno i zawodził, bo kąpała się w nim Baba Jaga. Cały smród i brud zostawiła w niegdyś czystej wodzie. Gdy Baba Jaga odeszła, strumyk wyglądał, jakby płynęła w nim gęsta, smolista ciecz. Nagle amazonka poczuła lekkie dotknięcie i jeszcze lżejszy powiew wiatru. Obok niej przefrunęła maleńka wróżka z mieniącymi się skrzydełkami. W rączkach trzymała filiżankę wielkości naparstka. Wylała jej zawartość do strumyczka. Zewsząd zlatywały inne wróżki. Każda wlewała coś co strumyka. Jego wody stawały się coraz jaśniejsze. Wreszcie odzyskały swoją przejrzystość. Jedna z wróżek podfrunęła do amazonki i szepnęła: „To woda życia uzdrowiła strumień. Napijcie się z niego. Wam również pomoże”. Gdy wróżki odleciały, amazonka, trzymając konia za uzdę, ostrożnie podeszła do strumyka. Oboje uważnie mu się przyglądali. Wróżki schowały się za drzewami i podglądały, bo były bardzo ciekawe, czy kobieta i koń napiją się tej wody…
Autor: Archiwista SC
Amazonka cieszyła się galopem oraz wiatrem pieszczącym jej twarz i rozwiewającym włosy. Jej rączy koń też wyglądał na zadowolonego. Mijali właśnie kolejną łąkę, gdy wśród traw ujrzeli małą rzeczkę. Koń zatrzymał się przy niej. Napił się źródlanej wody, a amazonka siedziała prosto, eksponując przepiękną sylwetkę.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Amazonka cieszyła się galopem oraz wiatrem pieszczącym jej twarz i rozwiewającym włosy. Jej rączy koń też wyglądał na zadowolonego. Mijali właśnie kolejną łąkę, gdy zobaczyli stado dzikich koni. Amazonka ucieszyła się na ich widok, bo w jej stadninie uważano, że takie spotkanie przynosi szczęście. Pogalopowała dalej i obiecała sobie, że kiedyś tu wróci. Może uda się jej te konie oswoić? Kto wie…
Autor: Ewa Damentka
Amazonka cieszyła się galopem i wiatrem pieszczącym jej twarz i rozwiewającym włosy. Jej rączy koń też wyglądał na zadowolonego. Mijali właśnie kolejną łąkę, gdy zza chmur wyszło słońce. Piękny początek nowego dnia, przynoszący radość.
dla Patrycji napisała Danuta Majorkiewicz