ćwiczenia literackie
Wyspa Zapomnienia leżała gdzieś, nie wiadomo gdzie. Obmywały ją wody tylu mórz i oceanów, że można było mieć wrażenie, że wyspa wędruje po świecie w sobie tylko znanym celu. Bezsprzecznie, jest bezpiecznym schronieniem dla potrzebujących. Obecnie wyspa płynie morzami, nad którymi tańczą spokojne północne, ożywcze wiatry. Niosą ze sobą oczyszczenie i porządek myśli. Dzięki temu Wyspa Zapomnienia zmierza do nowego celu – Krainy Radości.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Zatłoczony autobus podjechał na przystanek. Zmarznięci ludzie dreptali na przystanku, tupiąc nogami. Każdy skupiony był na swoich własnych sprawach. Wnet obudzili się, jakby ze snu. Każdy ze swojego. Zaczęli spoglądać na siebie uważnie i z radością.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Przy pięknej, starej toaletce usiadła młoda dziewczyna. Z szuflady wyjęła jasny, rogowy grzebień i zaczęła rozczesywać swoje gęste, lśniące włosy. Uśmiechała się do swojego odbicia w lustrze, bo jeszcze pamiętała swój poranny sen. Śniła w nim, że jest smakowitym owocowym koktajlem, który popija zadowolony mężczyzna. Obudziła się i zobaczyła uśmiechającego się przez sen męża.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Lekkie krople deszczu stukały o parapet. Niektóre spływały po szybie. Przez lekko zamglone okno widać było parę ptaków siedzących na gałęzi drzewa. Trzepotały skrzydełkami i dziobami czyściły nawzajem swoje pióra. Kobieta, obserwująca je przez okno, z przyjemnością przyglądała się ptasiej toalecie. Wieczorem zaprosiła męża do wspólnej kąpieli i dała mu wiele przyjemności. Lubił niespodzianki, a kobieta wiedziała, że wzajemne sprawianie sobie niespodzianek jest dobre dla ożywienia związku.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do sali, w której panowała atmosfera radości, życzliwości i lekkości, jaką tworzyły uczestniczki spotkania. Została na spotkaniu. Włączyła się w jego rytm. A po spotkaniu, naładowana dobrą energią, wiedziała że będzie wierną uczestniczką spotkań KAK.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Lekkie krople deszczu stukały o parapet. Niektóre spływały po szybie. Przez lekko zamglone okno widać było dzieci bawiące się na polnej, piaszczystej drodze w „robienie masła”. Z piachu i wody zrobiła się gęsta, błotnista maź, a dzieci szczęśliwe i roześmiane przebierały nogami i ugniatały ją. Cieszyły się kroplami ustającego deszczu, spadającymi na ich twarze, i tęczą, która pojawiła się na niebie rozświetlonym promieniami słońca, przebijającymi się przez chmury.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Wyspa Zapomnienia leżała gdzieś, nie wiadomo gdzie. Obmywały ją wody tylu mórz i oceanów, że można było mieć wrażenie, że wyspa wędruje po świecie w sobie tylko znanym celu. Bezsprzecznie, jest bezpiecznym schronieniem dla potrzebujących. Obecnie w swym sercu gości ją pewna księżniczka. Dzięki wyspie zapomniała o zdradzie i wybaczyła. Przebaczenie jawi się jej jako nowa rzeczywistość. Wyspa Zapomnienia zakwitła miłością i została rozświetlona jasnym blaskiem, wciąż płonącym.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Polną drogą szedł samotny wędrowiec. Posłuchał głosu serca i opuścił rodzinny dom, by w szerokim, wielkim świecie znaleźć to, czego dotąd brakowało mu w życiu. Szedł dziarskim krokiem i rozglądał się ciekawie dookoła, ponieważ nie wiedział, co to jest, a bardzo zależało mu, żeby to odnaleźć.
W pewnej chwili zobaczył siebie sprzed lat – młodego wesołego chłopca. Pełnego życia, pasji i nadziei. Zastanowił się – gdzie i kiedy je zgubił. Czuł, że tylko tak mógł je odzyskać. Okazało się, że nie musiał niczego szukać. Wystarczyło otworzyć drzwi swojej duszy i zaprosić z powrotem wygnane wcześniej pasje i nadzieję.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Przy pięknej, starej toaletce usiadła młoda dziewczyna. Z szuflady wyjęła jasny, rogowy grzebień i zaczęła rozczesywać swoje gęste, lśniące włosy. Uśmiechała się do swojego odbicia w lustrze, bo jeszcze pamiętała swój poranny sen. Śniła w nim, że jechała autobusem. Obok niej usiadł mężczyzna przyglądający się jej z zainteresowaniem, mimo że w autobusie było wiele wolnych miejsc. Po przebudzeniu pomyślała: „to był mój najpiękniejszy sen”. Jej sercu towarzyszyło oczekiwanie na nowe.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Lekkie krople deszczu stukały o parapet. Niektóre spływały po szybie. Przez lekko zamglone okno widać było wiele kropli deszczu tworzących ścianę wody. Muzyka kropel rytmicznie stukających o parapet brzmiała jak solówka wytrawnego perkusisty z pasją uderzającego pałeczkami w bęben.
Zachwycała i odprężała. Koiła i usypiała, przynosząc błogi odpoczynek po pracowitym dniu.
Autor: Danuta Majorkiewicz