To kiedyś musiało się stać, zaświeciło słońce. Zapach powietrza się zmienił. Dzień wstawał. Poranne mgły ustąpiły. Przez okno domku widać było góry. Ostrość widzenia była bardzo dobra. Góry w słońcu wyglądały pięknie i okazale.
Autor: Adam
Tag: Adam
Na wietrze – 35
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim cienka gałązka. Gałązka chyba przykleiła się do liścia, bo nierozerwalnie przemieszczała się wraz z nim.
Ten duet przemieszczał się za pomocą wiatru i tylko tam, gdzie chciał wiatr.
Takie jest prawo lotu na wietrze.
Skoro tak, to jakie są jeszcze inne prawa panujące w przyrodzie?
Na pewno jest ich wiele i mnóstwo badaczy zajmuje się takimi badaniami.
Dobrze jest jednak oglądać życie przyrody, tak po prostu, wprawdzie z podziwem, ale bez zastanawiania się.
Autor: Adam
To kiedyś musiało – 11
To kiedyś musiało się stać. Autobus wreszcie przyjechał. Nie było go długo, ale wreszcie przyjechał. Był pusty. Osoby oczekujące wcześniej zniecierpliwiły się i poszły piechotą, a autobus odjechał z jednym pasażerem. Był to wtorek, piękny dzień.
Autor: Adam
Na wietrze – 31
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim dwie ważki. Tak to już jest, że na liściach często przemieszczają się owady. Tym przemieszczaniem kieruje chyba przypadek. Pasażerowie liścia nigdy nie wiedzą, w jakim miejscu wylądują.
Ludziom nie pasowałby taki przypadek. Ludzie musieliby wiedzieć, gdzie i kiedy znajdą się w ściśle sprecyzowanym miejscu.
Zwierzęta reagują inaczej. Robią to, co powinny, w zastanym miejscu.
Autor: Adam
To kiedyś musiało – 6
To kiedyś musiało się stać. Padało ciągle, aż wreszcie zaczęły być widoczne pierwsze promienie słoneczne. Kamienie wystające z kałuż wyschły, a na nich wygrzewały się żaby. Powstał jakiś ruch, który był do tej pory w uśpieniu. Świat jakby ruszył, obudził się ze snu.
Autor: Adam
Na wietrze – 29
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim wyjątkowy pasażer – mrówka. Liść też był wyjątkowy, bo już żółty, podczas gdy wszystkie inne były zielone. Wyjątkowe też było miejsce lądowania zestawu. Liść z mrówką wylądował na głowie byka. Byk był chyba zmęczony słońcem, więc nic sobie z tego nie robił.
Mrówka już chciała zejść na czuprynę monstrualnego zwierzęcia, ale wtem silny wiatr przeniósł ją wraz z liściem do pełnej jedzenia miski psa. Psiak też był zmęczony słońcem i nie zauważył lądowania.
Tym razem jednak mrówka zeskoczyła na beton obok psiej miski. Pod miską mrówka spotkała inne mrówki, które, jak same mówiły, były zmęczone słońcem i zaproponowały na przeczekanie w cieniu pod miską.
Autor: Adam
To kiedyś musiało – 2
To kiedyś musiało się stać, zaczęło padać. Później przejaśniło się i ptaki wyfrunęły z drzew. Szybko wróciły, bo zaczęła się letnia burza. Była krótka, ale spadło sporo deszczu. Powstały kałuże, które później wyschły.
Autor: Adam
Wojskowa parada – 43
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a maszerowanie było równe i bardzo donośne. Atmosfera była uroczysta, a żołnierze mogli odczuwać podziw tłumów. W tym samym czasie rytm innego miejsca wystukiwały ptaki. Jednym z nich był dzięcioł, który stukał w drzewo. Można było podziwiać jakby rozmowę ptaków i lasu, gdy do uderzenia w drzewo dołączył drugi, a później jeszcze trzeci dzięcioł.
Oba miejsca mają swój rytm. A w jakiej przestrzeni chciałbyś ty się znaleźć?
Autor: Adam
Na wietrze – 26
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim a na nim, błyszcząca zieleń. Niby skąd? Ano z Przyrody. Z tej Przyrody najbliższej, polnej i lesistej. Z tej Przyrody, która posiada wszystkie kolory i deszcz, i słońce, i… wszystko. Wspomniany wiatr wprawiał przyrodę w ruch. Kręcił drzewami i smagał bujne połacie traw. Ludzie, co poniektórzy, z uwagą obserwowali to naturalne piękno. Jak można się domyślać, byli wdzięczni za to, co jest. Owa sceneria przyrody, zapodziała gdzieś zwierzęta. W tej odsłonie nie były one potrzebne. Tylko w tle słychać gdzieś było brzmienie owadów.
Autor: Adam
Wojskowa parada – 40
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a maszyny huczały. Maszyny, czyli wozy bojowe. Maszyny były podziwiane głównie przez chłopców, a żołnierzy i ich równy krok doceniały panie. Pewne jest jednak to, że równy krok i dobry stan maszyn wymagały wielu godzin przygotowań i pielęgnacji.
Autor: Adam