Pewien smuteczek postanowił dorosnąć, bo myślał, że wtedy otoczenie zacznie traktować go poważnie. Ponieważ nie wiedział, jak to zrobić, szukał wokół siebie jakiegoś dużego smutku, aby zasięgnąć jego rady. Po drodze spotkał jednak wiele małych i maleńkich radości, które wcale nie chciały dorosnąć. Było im bardzo dobrze, tak jak jest, ponieważ gościły w ludzkim życiu znacznie częściej niż duże radości. To przekonało mały smuteczek do pozostania małym i odwiedzania ludzi co jakiś czas, aby bardziej docenili pozytywne cechy codziennego życia.
dla Pawła napisała Małgorzata