Pewien smuteczek postanowił dorosnąć, bo myślał, że wtedy otoczenie zacznie traktować go poważnie. Ponieważ nie wiedział, jak to zrobić, przeszedł na bardzo smutną osobę, która miała mnóstwo smutków i dużych problemów. Smuteczek był ambitny, więc chciał się uczyć od największych smutków w okolicy. Szybko przekonał się jednak, że bycie dużym smutkiem nie jest wcale takie kolorowe i wiąże się z wieloma niedogodnościami, jak np. trwanie przy swojej wybranej osobie cały czas. Do tej pory mały smuteczek mógł sobie często podróżować między różnymi osobami i poznawać ich małe i większe problemy. Docenił zalety swojego życia i postanowił nie dorastać.
Autor: Małgorzata