ćwiczenia literackie
Kolorowe fajerwerki pięknie przyozdabiały nocne, zimowe niebo. Żegnały przemijający Stary Rok i witały Nowy, który właśnie nadszedł, a wraz z nim radość, że nadchodzi nowe. Nowe nadzieje, nowe plany. Praca nad sobą i nowe sukcesy. Te większe i mniejsze, które uczymy się zauważać dzięki własnemu rozwojowi.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Mała śnieżynka wolniutko opadała w dół. Towarzyszyły jej inne śnieżynki. Wszystkie tańczyły i wirowały w powietrzu, unoszone przez lekki wiatr, dla swojego dziadunia – Dziadka Mroza, który rozwozi rosyjskim dzieciom bożonarodzeniowe prezenty. Lubiły go, bo im bardziej on mroził, tym bardziej one były piękniejsze. Lubiły dla niego tańczyć.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Cicha noc delikatnymi dzwoneczkami i melodyjną muzyką rozbrzmiewa w ludzkich sercach. Otula, koi, rozwiewa smutki, daje nadzieję, że ludzkie umysły staną się pogodne i zamieszka w nich radość i optymizm.
Autor: Danuta Majorkiewicz
To kiedyś musiało się stać. Było ciepło, a później przyszły deszcze. Kilka dni później kałuże wyschły. Znowu zrobiło się ciepło. Uwagę zwracały sylwetki na rowerach. Spacerowały też osoby posiadające parasole. Ich parasole były różnokolorowe. Gdyby było trzeba, można je było rozłożyć.
Autor: Adam
Cicha noc delikatnymi dzwoneczkami i melodyjną muzyką rozbrzmiewa w ludzkich sercach. Otula, koi, rozwiewa smutki, daje nadzieję. Takie noce zdarzają się dość często. Wystarczy zatrzymać się, puścić codzienne troski, rozejrzeć się, posłuchać i poczuć tę harmonię, gdy Ziemia, niebo, gwiazdy i różne czujące istoty śpiewają wspólną pieśń. Może warto dołączyć do tego chóru?
dla Wojtka napisała Ewa Damentka
Duży stół wystawiono na środek pokoju i nakryto białym obrusem. Położono na nim talerze, sztućce, szklaneczki i potrawy wigilijne w pięknych salaterkach. Na stole było więcej talerzy niż zwykle. Przyszykowano bowiem dodatkowe nakrycie – dla niespodziewanego gościa, który nie przybył.
Jak co roku, wszyscy odświętnie ubrani zasiedli do stołu. Podczas wieczerzy wigilijnej panowała szczególna radość. Wszyscy członkowie rodziny w niej uczestniczyli. Ojciec kolejarz, syn lekarz, matka pielęgniarka. Wszyscy byli razem.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Mróz malował lodowe kwiaty na szybach. Zaczynał delikatnym rysunkiem. Potem ornamenty stawały się coraz bardziej ozdobne i wkrótce wypełniały całe okno. Jeśli chuchnęło się na szybę, tworzyło się okrągłe jeziorko, mała dziurka, przez którą można wyjrzeć na zewnątrz i popatrzeć na choinkę za oknem, przyozdobioną światełkami. Cieszyć się, że przez lata jest z nami, co roku większa i piękniejsza. Kołysana wiatrem, roztańczona. A w ciepłym domu, na stole przykrytym kolorowym obrusem w kwiaty, talerze z pachnącą latem zupą i jak co dzień zasiadająca do wspólnego posiłku wielopokoleniowa rodzina dająca poczucie przynależności.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Cicha noc delikatnymi dzwoneczkami i melodyjną muzyką rozbrzmiewa w ludzkich sercach. Otula, koi, rozwiewa smutki, daje nadzieję na wybaczenie. Na tworzenie się w nas przestrzeni, w których rozmości się światło.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Duży stół wystawiono na środek pokoju i nakryto białym obrusem. Położono na nim talerze, sztućce, szklaneczki i potrawy wigilijne w pięknych salaterkach. Na stole było więcej talerzy niż zwykle. Przyszykowano bowiem dodatkowe nakrycie – dla niespodziewanego gościa, który zadzwonił, nim przyszedł.
– Tato, czy mogę? Przepraszam.
Ojciec odpowiedział drżącym głosem – czekamy na ciebie. Wracaj.
Po okresie buntu, gdy wyprowadził się z domu, wrócił dojrzały. Z radością przywitał się z rodziną. Wszyscy, wybaczywszy sobie, połamali się opłatkiem i siedli do kolacji wigilijnej. A potem były prezenty i radość bycia razem.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Kiedyś, dawno, dawno temu, pewnej zimowej nocy urodził się mały chłopczyk. Mama przytuliła go z miłością, a Tata patrzył na niego kochającym wzrokiem i z nadzieją w sercu. Przyszedł na świat w wigilię Bożego Narodzenia. Ojciec miał nadzieję, że przyniesie dobrą nowinę.
Autor: Danuta Majorkiewicz