ćwiczenia literackie
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim leżało ziarenko piasku. Leciało razem z liściem i trzymało się go, jakby było przyklejone. Był to pozór, bo gdy tańczący na wietrze liść przelatywał nad piękną piaszczystą plażą, ziarenko zsunęło się z niego i spadło. Leciało otulone opiekuńczymi ramionami wiatru. Dzięki temu na ziemi wylądowało dokładnie w tym miejscu, w którym chciało się znaleźć.
Autor: Ewa Damentka
Była malutka, a może tak się jej wydawało. Leniwie rozglądała się dookoła, choć była przecież tylko mała jaskółką, która wypadła z gniazda i nie umiała jeszcze latać. Będzie więc się musiała tego nauczyć szybciej niż jej rodzeństwo, jeżeli chce przeżyć.
Autor: Małgorzata
Poranek obudził się i leniwie przeciągnął. Otworzył oczy i powoli, spokojnie wstawał. W każdym z nas. Spokojne budzenie pozwalało poukładać myśli i unormować nasz wewnętrzny zegar, który przygotowuje nas do codziennych wyzwań.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim drobinki piasku. Zaczął padać deszcz, więc liść po pewnym czasie został umyty i był czysty. Gdy ułoży się na słońcu pewnie znowu się zakurzy, a najbliższy deszcz znów go umyje.
Autor: Adam
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a dama siedząca obok królowej powtarzała w myśli rady, które dostała od swojej cioci. „Pupę wepchnij do samego końca krzesła. Poruszaj tułowiem i znajdź tak punkt, w którym utrzymasz kręgosłup prosto, bez żadnego wysiłku, przez wiele godzin”. Dama ćwiczyła tę postawę w domu i teraz udało się jej utrzymać wymarzony balans. Parada trwała już ponad dwie godziny i potrwa jeszcze długo. Ona siedzi prosto, ma neutralny wyraz twarzy i nie przynosi królowej wstydu. Fotografowie robią zdjęcia monarchini, a ona jako dama dworu zwykle też jest w kadrze. Pomyślała z wdzięcznością o starej ciotce, która zdradziła jej tę rodzinną tajemnicę. Jeśli się uda, to jeszcze wiele wojskowych parad obejrzy, siedząc blisko królowej. W dzieciństwie nawet nie wiedziała, że to ciężka praca. Nie można ziewnąć, zgarbić się. Trzeba mieć nienaganną postawę i zachowywać się nienagannie. Na szczęście można się tego nauczyć. „Dziękuję ciociu” – pomyślała i dalej przyglądała się wojskowej paradzie, godnie reprezentując królową.
Autor: Ewa Damentka
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim widać było resztki lata. Żółty liść poprzerastany był zielenią. Było na nim widać, jak jesień żegna lato i zaczyna w pełni królować.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Różnobarwne drzewa przyciągały wzrok. Złota polska jesień cieszyła oczy. Właśnie wtedy pewna kobieta ujrzała na wprost siebie mężczyznę, który szukał jej od wielu miesięcy. Nie chciała wdawać się w puste dyskusje, więc wykręciła się pośpiechem do pracy, ale czuła, że to nie koniec. Była miła i powiedziała, że gdy znajdzie czas, to sama się odezwie. Do następnego spotkania zdąży wymyślić jakąś strategię obronną.
Autor: Małgorzata
Rozległa pustynia, z wielkimi piaszczystymi wydmami, przybrała głęboką żółto-pomarańczową barwę. Na tle błękitnego nieba wyraźnie odcinała się sylwetka wielbłąda, który wytrwale szedł przed siebie, niosąc na swoim grzbiecie strudzonego podróżnika. Ich celem była najbliższa osada, do której pozostało już tylko dwieście kilometrów.
I tak można było obserwować zmagania człowieka z przyrodą.
Autor: Jan Smuga
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim chyba nic. Liść był czysty i błyszczący, chociaż już kolorowo-jesienny.
O dziwo, takich jesiennych liści pojawiło się więcej.
Autor: Adam
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a tymczasem malutki chłopiec odkrywał w sobie dużego mężczyznę.
dla Janusza napisał Patisonek