To kiedyś musiało się stać. Jaś skończył szkołę. Od samego początku chodził do niej systematycznie i się uczył, co w końcu zaowocowało dyplomem jej ukończenia.
dla Adama napisał AMK
Autor: ED
To kiedyś musiało – 7
To kiedyś musiało się stać. Komputer był od dłuższego czasu zawirusowany. Podobnie jak zawirusowany był mózg kobiety mającej mnóstwo kłopotów. Martwiła się o pieniądze na naprawę komputera i o wiele innych spraw, nie uświadamiając sobie, że mnóstwo zależy od niej samej. Od jej sposobu myślenia. Lecz na szczęście pewnego dnia w jej głowie pojawił się błysk myśli – „Muszę dokonać zmiany. Inaczej zacząć myśleć. Pozytywnie i wszystko zacznie się rozwiązywać”
Autor: Danuta Majorkiewicz
Rozległa pustynia – 48
Rozległa pustynia, z wielkimi piaszczystymi wydmami, przybrała głęboką żółto-pomarańczową barwę. Na tle błękitnego nieba wyraźnie odcinała się sylwetka wielbłąda, który odbywał samotną wędrówkę przez piaski pustyni, przyglądając się swojemu życiu i światu dookoła.
W jakim miejscu jestem? co dalej w moim życiu? Jakie kroki podjąć? Jaką wybrać drogę? W jakim iść kierunku? Spotkanie z samym sobą stwarza wewnętrzną przestrzeń. Buduje moc i wiarę w siebie, we własne możliwości.
Autor: Danuta Majorkiewicz
To kiedyś musiało – 6
To kiedyś musiało się stać. Padało ciągle, aż wreszcie zaczęły być widoczne pierwsze promienie słoneczne. Kamienie wystające z kałuż wyschły, a na nich wygrzewały się żaby. Powstał jakiś ruch, który był do tej pory w uśpieniu. Świat jakby ruszył, obudził się ze snu.
Autor: Adam
To kiedyś musiało – 5
To kiedyś musiało się stać, zmiana się dokonała. Dalsze powstrzymywanie jej było nieskuteczne. Rozlała się, rozprzestrzeniła na cały świat. Zmieniły się wartości, poglądy, priorytety. Ludzie budzili się ze starego, długotrwałego snu, przecierali oczy i zaczynali poznawać nową rzeczywistość.
Autor: Ewa Damentka
Przydrożny kamień – 44
Przydrożny kamień przestał liczyć czas. Przestał również rejestrować mijające go konie, wozy, samochody i inne pojazdy Jeszcze wcześniej przestał zwracać uwagę na przechodzących drogą wędrowców. Ludzie tak szybko przemijają…
Robił jednak wyjątek dla tych, którzy przysiadali na nim, by odpocząć przed dalszą podróżą. Wtedy wpatrywali się w łany dojrzałych zbóż kołyszących się pod wpływem delikatnego wiatru. Lekko pochylonych pod ciężarem kłosów bogatych w ziarno. Kojarzyły się z dojrzałością, plonami i bogactwem. Z dobrobytem i dostatkiem. Aż lekko robiło się na sercu, przybywało energii i można było iść w dalszą podróż. A kamień przyciągał do siebie kolejnych wędrowców, by przeżywać z nimi uroki przyrody, bogacąc swe wnętrze.
Autor: Danuta Majorkiewicz
To kiedyś musiało – 4
To kiedyś musiało się stać. Długo nie naprawiane ogrodzenie zostało przerwane. Konie pasące się na łące otoczonej płotem szybko się zorientowały, że dzięki złamanym deskom mogą bez przeszkód przejść na sąsiednią, wcześniej odgrodzoną, polanę. Tam trawa jest młodsza i soczysta. Jeszcze nie wydeptana, jak w poprzednim miejscu.
Autor: Małgorzata
Wojskowa parada – 44
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a tamburmajor dyrygował. Wydawało się, że maszerujący mężczyźni, bębny i instrumenty dęte tworzą razem wielką orkiestrę. Salą koncertową jest miasto, a jego sceną ulice i place. Ludzie lubili te coroczne parady. Można było spotkać znajomych, kupić pamiątki i poczuć tę wibrację, rytm jaki parada nadawała całemu miastu.
Autor: Ewa Damentka
To kiedyś musiało – 3
To kiedyś musiało się stać. Była sobie kiedyś mała dziewczynka, a może mały chłopiec, którego tata wychował na swój wzór i podobieństwo. Gdy malec podrósł, zaczęło do niego docierać, że on to nie on, że jest kimś innym. Zaczęła się w nim budzić potrzeba poznawania siebie. Zadawał sobie pytanie: „Kim jestem naprawdę?” I stało się. Na swojej drodze życia spotkał osobę, która została jego nauczycielem. Zaczął poznawać siebie. Coraz głębiej i głębiej. Była to ciężka droga pod górę, aż poznawanie siebie stało się radością.
dla Adama napisała Danuta Majorkiewicz
Rozległa pustynia – 47
Rozległa pustynia, z wielkimi piaszczystymi wydmami, przybrała głęboką żółto-pomarańczową barwę. Na tle błękitnego nieba wyraźnie odcinała się sylwetka wielbłąda, który, idąc przez pustynię, przyglądał się wydmom, które pod wpływem wiatru wciąż zmieniają swój kształt i kształt pustyni.
Podobnie dzieje się z ludźmi. Pod wpływem doświadczeń i obserwacji świata kształtują swoje opinie i poglądy. Zmieniają swoją przestrzeń wewnętrzną i zewnętrzną.
Autor: Danuta Majorkiewicz