Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim pierwsze płatki śniegu. Śnieg po pewnym czasie stopniał i wtedy pasażerkami liścia były krople wody. Jakby na to nie patrzeć, zima już za pasem.
Autor: Adam
Autor: ED
Na wietrze – 4
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim siedziała mała mrówka. Cieszyła się, bo czuła się, tak jakby leciała na zaczarowanym dywanie, po wielu dniach spędzonych w mrowisku.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Na wietrze – 3
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim leżał mały żołądź. Bracia śmiali się z niego, że jest malutki i na pewno nie dadzą mu urosnąć. Oni tak szybko wystrzelą w powietrze, że zasłonią mu słońce. Żołądź wturlał się na liść, a pozostałe żołędzie śmiały się do rozpuku, że nawet do ziemi nie potrafi trafić.
Wtedy zainterweniował wiatr. Delikatnie dmuchnął i uniósł liść razem z żołędziem do góry. Wiatr dmuchał, liść tańczył i razem udało się im poprawić nastrój żołędziowi. Wybrali się na długą wycieczkę. Potem wiatr zapytał, czy żołądź chce wracać do swojego matczynego dębu. Nie chciał, więc wiatr zaniósł do delikatnie na piękną łąkę i razem z liściem pofrunęli dalej. Sporo jeszcze mieli do zrobienia.
Tymczasem mały żołądź zagospodarował się w nowym miejscu. Zapuścił korzenie i wyrósł z niego potężny, wielki, mądry dąb, który pilnował zawsze, by jego dzieci odnosiły się do siebie z uprzejmością i szacunkiem.
Autor: Ewa Damentka
Na wietrze – 2
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim mała mrówka. Mrówka lubiła w ten sposób podróżować. Zwiedzała zagajnik i polanę. Przemieszczając się szybko, mogła dużo zobaczyć. Gdy mijała inne mrówki, machała im łapką.
dla Janusza napisał: Adam
Na wietrze – 1
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim widać było złote promienie słońca. Jesień królowa dookoła. Na trawnikach i chodnikach leżało całe mnóstwo żółtych liści, które delikatnie podfruwały razem z podmuchami wiatru.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Wojskowa parada – 20
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a na twarzach społeczeństwa malowała się radość i duma z osiągnięć ojczystego wojska.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Wojskowa parada – 19
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a stukot marszu, zresztą bardzo równy, dodawał klimatu obchodom. Często podziwiamy parady, ale nie zawsze mamy świadomość, ile trudu zajmuje przygotowanie pokazu czy uroczystości.
Autor: Adam
Wojskowa parada – 18
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a mała dziewczynka tuliła do siebie kolorową laleczkę i z ciekawością zerkała na swojego młodszego braciszka. Zastanawiała się, czy w przyszłości on też będzie żołnierzem i czy weźmie kiedyś udział w podobnej paradzie.
Autor: Ewa Damentka
Wojskowa parada – 17
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a mały chłopiec stojący przy krawężniku z radością przebierał nogami, maszerując w miejscu wraz z żołnierzami. Pałeczkami stukał w mały bębenek zwisający na jego brzuchu. Rodziców stojących obok niego napawała duma, a młodszy braciszek siedzący w wózeczku patrzył na niego z ogromnym zainteresowaniem.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Wojskowa parada – 16
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a żar lał się z nieba. Był dzień wojska. Miło było popatrzeć na galowe stroje, które w słońcu wyglądały doskonale.
Dzieci zauważyły, że po placu paradują różne rodzaje wojsk. Uzbrojenia też było dużo, a na dodatek po paradzie można było lepiej przyjrzeć się na przykład czołgom, oczywiście w asyście żołnierzy.
Autor: Adam