Autor: ED

Zatłoczony autobus podjechał na przystanek. Zmarznięci ludzie jednak nie dali rady do niego wsiąść, a z autobusu nikomu nie udało się wysiąść, choć widać było, że niektórzy ludzie próbowali. Autobus postał chwilę i ruszył dalej. Jeździł tak przez godzinę lub dłużej. Na pętli autobusowej wypuścił wszystkich pasażerów, a gdy kierowca wysiadł z niego, żeby zgłosić jego usterkę dyspozytorowi, autobus zamknął wszystkie drzwi. Zawarczał chwilę, zamilkł, a potem cichutko ruszył w podróż dookoła świata. Widziano go w wielu miejscach. Czasami kogoś przewoził, ale robił to rzadko i niechętnie. Stawał się coraz większym samotnikiem. Rozglądał się, gdzie będzie mu dobrze. Ostatecznie zdecydował się na malutką osadę rybacką, gdzieś na końcu świata. Rozmawia z falami, morzem, wiatrem i z małymi dziećmi. Czasami zabierał dzieciaki i ich rodziców na krótkie przejażdżki. Czasami pozwala małym fokom, by w nim nocowały. Fokom to też odpowiada. Ostatnio zainteresowały się autobusem małe pingwiny. Mają nadzieję, że kiedyś też pozwoli im wejść do środka. Morskie stworzenia opowiadają o nim legendy, więc do malutkiej osady zagląda coraz więcej syren i trytonów. Morskie stworzenia i ludzie polubili tego dziwaka, więc pozwalają mu żyć po swojemu. Autobus bardzo chwali sobie takie życie. Czas płynie tu leniwie i to mu bardzo odpowiada.

Autor: Ewa Damentka

Zatłoczony autobus podjechał na przystanek. Zmarznięci ludzie szybko do niego wsiedli. Na przystanku został tylko samotny pies. Czekał cierpliwie na swojego pana, który wyjechał dawno dawno temu. Ludzie próbowali opiekować się starym psem, karmili go. Zabierali do swoich domów na noc. Jednak zawsze rankiem pies wymykał się i wracał na przystanek. Stał się legendą miasteczka. Jakież było zdziwienie ludzi, gdy pewnego dnia psa nie zastali na przystanku. Zmartwili się, że coś niedobrego się z nim stało. Jeszcze bardziej zdziwili się, ale i ucieszyli, gdy zaczęli spotykać go na miejskich chodnikach oraz w parku, gdy towarzyszył pewnemu staruszkowi. Pies był przy nim wesoły i merdał radośnie ogonem, a staruszek serdecznie witał się ze znajomymi. Wreszcie wrócił. Nikt tylko nie wiedział, czy zatęsknił za miasteczkiem, czy raczej za wiernym psem, o którym pisali mu przyjaciele.

Autor: Ewa Damentka