ćwiczenia literackie
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a kobiety przyglądały się żołnierzom z prawdziwą przyjemnością. Zdaje się, że tak było od początku świata i pewnie będzie aż do końca. Miło popatrzeć na przystojnych ludzi.
Autor: Ewa Damentka
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim leżał mały żołądź. Bracia śmiali się z niego, że jest malutki i na pewno nie dadzą mu urosnąć. Oni tak szybko wystrzelą w powietrze, że zasłonią mu słońce. Żołądź wturlał się na liść, a pozostałe żołędzie śmiały się do rozpuku, że nawet do ziemi nie potrafi trafić.
Wtedy zainterweniował wiatr. Delikatnie dmuchnął i uniósł liść razem z żołędziem do góry. Wiatr dmuchał, liść tańczył i razem udało się im poprawić nastrój żołędziowi. Wybrali się na długą wycieczkę. Potem wiatr zapytał, czy żołądź chce wracać do swojego matczynego dębu. Nie chciał, więc wiatr zaniósł do delikatnie na piękną łąkę i razem z liściem pofrunęli dalej. Sporo jeszcze mieli do zrobienia.
Tymczasem mały żołądź zagospodarował się w nowym miejscu. Zapuścił korzenie i wyrósł z niego potężny, wielki, mądry dąb, który pilnował zawsze, by jego dzieci odnosiły się do siebie z uprzejmością i szacunkiem.
Autor: Ewa Damentka
Różnobarwne drzewa przyciągały wzrok. Złota polska jesień cieszyła oczy. Właśnie wtedy zachwycamy się delikatnym szumem tańczących na wietrze liści, które koją nasze nerwy i zaczynamy myśleć kolorowo.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Stado obłoków przepływało nad piękną zieloną krainą. Były radosne, wesołe. Tańczyły po niebie pod wpływem delikatnego i spokojnego wiatru. Poruszały się z wdziękiem i lekkością, które udzielały się również tancerkom występującym w plenerze.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim mała mrówka. Mrówka lubiła w ten sposób podróżować. Zwiedzała zagajnik i polanę. Przemieszczając się szybko, mogła dużo zobaczyć. Gdy mijała inne mrówki, machała im łapką.
dla Janusza napisał: Adam
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a flety, oboje, trąbki, puzony, rożki angielskie nadawały marszom wdzięku, polotu i urody. I choć ludzie zbiegają się na dźwięk i widok defilady, dla mnie urok wojska zaklęty jest w paradach orkiestr.
dla Janusza napisała Magda z Dachu
Na wietrze z gracją i wdziękiem tańczył żółty liść, a na nim widać było złote promienie słońca. Jesień królowa dookoła. Na trawnikach i chodnikach leżało całe mnóstwo żółtych liści, które delikatnie podfruwały razem z podmuchami wiatru.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Różnobarwne drzewa przyciągały wzrok. Złota polska jesień cieszyła oczy. Właśnie wtedy mężczyzna idący przez park wybudził się z zamyślenia. Uśmiechnął się, witając z jesienią. Jej ciepłe barwy: żółty, pomarańcz, czerwień, rozgrzały jego serce. Usiadł na ławce i z radością obserwował wirujące w powietrzu kolorowe liście. Jego optymizm wzrastał, a sprawy do załatwienia wydawały się łatwiejsze.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Poranek obudził się i leniwie przeciągnął. Otworzył oczy i ucieszył się, że minęła noc. Przywitał się ze słonkiem i wraz z nim zajrzał do ciemnego kącika ogródka. Rozświetlone bzy wydały woń przepiękną. Ze swoimi zapachami dołączyły róże i stara lipa.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Wojskowa parada przyciągnęła tłumy. Żołnierze prezentowali się wspaniale. Donośne bębny nadawały rytm, a w przeciągu krótkiego czasu zaczął padać deszcz. Nie zawsze jest piękna pogoda podczas parad, chociaż tak to raczej kojarzymy.
Pałatki żołnierzy były mokre, mokre były też kamery przesyłające obraz do studia TV.
Uważny obserwator dostrzegł, że lśniące maszyny wojskowe stały się ciemnozielone i mało widoczne, natomiast kolorowe parasole zebranych tłumnie ludzi rozjaśniały obraz parady.
Autor: Adam