ćwiczenia literackie
Lekkie krople deszczu stukały o parapet. Niektóre spływały po szybie. Przez lekko zamglone okno widać było dwa gołębie siedzące na balustradzie balkonu. Przytulone do siebie gruchały radośnie, ciesząc przyglądające się im dzieci.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Wyspa Zapomnienia leżała gdzieś, nie wiadomo gdzie. Obmywały ją wody tylu mórz i oceanów, że można było mieć wrażenie, że wyspa wędruje po świecie w sobie tylko znanym celu. Bezsprzecznie, jest bezpiecznym schronieniem dla potrzebujących. Obecnie jej brzegiem spaceruje mężczyzna. Powoli, bez pośpiechu. Jego stopy obmywają szmaragdowe wody oceanu. Twarz muskają delikatne promienie słońca późnego lata. Jest szczęśliwy i zrelaksowany. Odpoczywa, a Wyspa Zapomnienia dzieli się z nim poczuciem beztroski.
dla Andrzeja napisała Danuta Majorkiewicz
Zatłoczony autobus podjechał na przystanek. Zmarznięci ludzie cisnęli się, żeby jak najszybciej do niego wejść. Przyglądał się im uważnie kierowca, który przystanął tuż za autobusem. Był zadowolony, że siedzi wygodnie, w ciepłym aucie. Aż wzdrygnął się, kiedy pomyślał, że latami sam musiał korzystać z komunikacji miejskiej. Teraz delikatnie pogładził kierownicę. Dba o swój samochód, a ten mu się odwdzięcza dobrą jazdą i rzadkimi awariami.
Autor: Ewa Damentka
Przy pięknej, starej toaletce usiadła młoda dziewczyna. Z szuflady wyjęła jasny, rogowy grzebień i zaczęła rozczesywać swoje gęste, lśniące włosy. Uśmiechała się do swojego odbicia w lustrze, bo jeszcze pamiętała swój poranny sen. Śniła w nim, że jest żabą siedzącą przed lustrem i zastanawiającą się czy jest ładna, czy mądra. Obudziły ją poranne promienie słońca wpadające przez okno. Otulały ją i rozgrzewały.
Młoda kobieta usiadła przy toaletce, wyjęła rogowy grzebień, zaczęła rozczesywać swoje gęste włosy i z uśmiechem na twarzy pomyślała – „wiele razy słyszałam, że jestem mądra i ładna. Czas w to uwierzyć”.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Wyspa Zapomnienia leżała gdzieś, nie wiadomo gdzie. Obmywały ją wody tylu mórz i oceanów, że można było mieć wrażenie, że wyspa wędruje po świecie w sobie tylko znanym celu. Bezsprzecznie, jest bezpiecznym schronieniem dla potrzebujących. Obecnie z wyspą wędrują wędkarze. Skoro wyspa jest w ciągłym ruchu, to wędkarze byli niemal pewni, że będą mogli łowić różne gatunki ryb. Tak też się stało. Różnorodność ryb jest znaczna.
Autor: Adam
Lekkie krople deszczu stukały o parapet. Niektóre spływały po szybie. Przez lekko zamglone okno widać było spacerujących mimo deszczu ludzi, z kolorowymi parasolami dodającymi uroku deszczowemu pejzażowi.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Mała śnieżynka wolniutko opadała w dół. Towarzyszyły jej inne śnieżynki. Wszystkie tańczyły i wirowały w powietrzu, unoszone przez lekki wiatr. Słońce delikatnie przyświecało. Wróble wyfrunęły spomiędzy gałęzi, ciesząc się pierwszymi wiosennymi promieniami słońca. Wirowały w powietrzu wraz ze śnieżynkami. Ich wesołe „ćwir, ćwir” mówiło o nadchodzącej wiośnie. Spacerowicze cieszyli się z tego koncertu.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Wyspa Zapomnienia leżała gdzieś, nie wiadomo gdzie. Obmywały ją wody tylu mórz i oceanów, że można było mieć wrażenie, że wyspa wędruje po świecie w sobie tylko znanym celu. Bezsprzecznie, jest bezpiecznym schronieniem dla potrzebujących. Obecnie przygarnia rozbitków po szalejącym kilka dni temu sztormie. Jest niezastąpionym ratunkiem dla tych, co przetrwali.
Autor: Małgorzata
Zatłoczony autobus podjechał na przystanek. Zmarznięci ludzie nie wsiadali jednak, mimo otwartych drzwi. Jedna osoba zapytała kierowcę, dokąd jedzie. Ten odparł, że jedzie w kierunku przejazdu technicznego. Oboje się dziwili tej odpowiedzi. Kierowca ze zmęczenia zatrzymał się na kolejnym przystanku przez pomyłkę. Miał jedynie odstawić autobus do zajezdni i skończyć swoją pracę. Dzięki pytaniu kobiety oprzytomniał i poprosił pasażerów o opuszczenie pojazdu.
Autor: Małgorzata
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do środka. Powitało ją odbicie w lustrze. Spojrzała na swą twarz z przyjemnością i ciekawością. I uśmiechnęła się do siebie. Zaakceptowała siebie taką, jaką jest, co sprawiło, że odtąd odważnie szła przez życie.
Autor: Danuta Majorkiewicz